Agjencia Qendrore e Inteligjencës ka publikuar të dhëna të reja lidhur me epokën e komunizmit në Shqipëri, duke u ndalur te viti 1960 kur Tirana ishte e vetmja që dilte në mbrojtje të qëndrimeve kineze. Dosjet tregojnë se Enver Hoxha nuk u paraqit në takimin e OKB-së, ndërsa shërbimet amerikane shpresonin se vendasit do të ngrinin krye ndaj sistemit, duke u mbështetur te tradita e tyre historike e qëndresës.
Që prej vitit 1946, Moska kishte ndarë rreth 5 miliardë dollarë ndihma ekonomike e ushtarake për bllokun sovjetik, ku pjesën më të madhe e merrnin Kina me rreth 1.5 miliardë dhe Gjermania Lindore me 1.4 miliardë, shifra që përbënin rreth 58 për qind të mbështetjes. Kreditë e tjera përfshinin 2.1 miliardë për mallra ekonomike, 1.2 miliardë për pajisje ushtarake, 1.1 miliardë për projekte zhvillimi dhe 550 milionë për importe mallrash.
Gjithashtu, BRSS kishte dhënë grante prej 360 milionë për Korenë e Veriut dhe Vietnamin. Në kongresin e 20 të partisë më 14 shkurt 1956, Hrushovi bëri të ditur se po ndihmoheshin 391 ndërmarrje prodhimi, me fonde totale që arrinin në 5.2 miliardë dollarë. Për Shqipërinë, marrëveshja e parë e kreditimit ishte lidhur në shkurt 1951, megjithëse ndihmat e deriatëhershme nuk llogariteshin dot me saktësi.
Gjatë viteve, vendi përfitoi mbështetje për ngritjen e veprave industriale si hidrocentrale, rafineri dhe kombinate, ndërsa në 1954 Enver Hoxha konfirmoi marrjen e kredive të konsiderueshme sovjetike.
Më vonë, fërkimet mes Pekinit dhe Moskës ndikuan ndryshe në vendet e Evropës Lindore, ku pozita gjeografike dhe ekonomike diktonte nivelin e varësisë ndaj Kremlinit. Shqipëria, e cila nuk eksportonte mallra të gatshme, mund të siguronte burime nga distanca të largëta dhe kishte nevoja më të vogla për kredi.
Në mbledhjen e Bukureshtit, delegacioni shqiptar ishte i vetmi që mbështeti Kinën, ndërsa në tetor 1960 në Pekin zëvendëskryeministri Abdyl Këllezi deklaroi se Kina dhe Mao Ce Dun ishin interpretuesit e vetëm të vijës së vërtetë. Ndërkohë, në prill 1969, gazeta "Zëri i Popullit" botoi një editorial ku flitej për interesa të përbashkëta rezistence mes Shqipërisë, Jugosllavisë dhe Rumanisë ndaj rrezikut sovjetik.
